Verscholen in het Haagse hart, ingeklemd tussen winkels, restaurants en terrasjes, ligt de Lutherse Kerk. Deze kerk biedt vaker een podium voor concerten, maar eerder deze maand vormde de kerk het decor voor een wel heel bijzondere voorstelling. Sterker nog, het kerkgebouw leek te participeren in een zinsbegoochelend totaaltheater, waarbij haar deuren het publiek welkom heette en het beroemde Bätz-orgel minzaam een oogje in het zeil hield.
De voorstelling ‘Dansen met de Dood’ is een productie van Tresonanz van de zangeressen Natascha Morsink en Christina Völtl. In samenwerking met regisseur Sjoeke-Marije Wallendal en choreograaf Niek Wagenaar hebben zij een voorstelling samengesteld waar koor en instrumentalisten, dansers, rituelen en dialoog samensmelten. Maar het belangrijkste element is de actieve participatie van het publiek.
Al bij binnenkomst worden zij op luchtige en ludieke wijze uitgenodigd om na te denken over de dood. Tijdens de voorstelling veranderde het publiek langzaam van toeschouwer naar deelnemer om uiteindelijk liggend, luisterend naar muziek, te oefenen met doodgaan. Het klinkt morbide. Maar tegelijkertijd is er niets normaler dan de dood. De makers verdienen alle lof dat zij de paradox van de doodnormale dood hebben blootgelegd.
En aan loftuitingen ontbrak het niet. Het publiek was laaiend enthousiast: unieke ervaring, liefdevol, geweldige dansers, het koor dat muziek ademt, hemelse klanken, tot tranen geroerd, als de geboorte van een kind.
Het schijnt dat mensen die een bijna-doodervaring hebben meegemaakt anders in het leven staan. Met meer empathie en minder angst van het leven kunnen genieten. Het heeft er alle schijn van dat de mensen die de voorstelling ‘Dansen met de Dood’ hebben mogen meemaken, ook een ervaring rijker zijn en een stukje extra levensgeluk hebben verworven. Gelukkig denken de makers al na over een reprise. Het is te hopen dat ‘Dansen met de Dood’ dan ook weer Den Haag zal aandoen.
Delen:
Bron: Persbericht Paul Giesbertz


